1990’ların faili meçhulleri, kayıplar, bastırılmış hafıza, kimlik ve dil meseleleri etrafında şekillenen film; geçmişin izlerini babasından kalan mektuplarda, annesinin sesinde ve kayıp kayıtlarda arayan Helin’in hikâyesinden hareket ediyor.

Habib İnan, filmi yalnızca hikâyesi üzerinden değil; sinematografisi, anlatım dili, hafıza ve tanıklıkla kurduğu ilişki ve geçmişle yüzleşme meselesi üzerinden ele alıyor.

Bir filmin geçmişe tanıklık etmesi ne anlama gelir? Sinema, susturulmuş hikâyelerin ve kuşaklar boyunca aktarılan hafızanın taşıyıcısı olabilir mi?