که روزی چشمهایم را، به دنیایی نمی دادی

سلام ای رفته از دستی،که میدانم نمی آیی

و میدانم برای من، امیدی رفته بر بادی

به خاطر داریَم آیا؟ به خاطر دارمت آری!

سلام ای باور پاکی،که از چشمم نیفتادی

قلم آبستنِ بغضی،که می‌پیچید به خود هرشب

و می زاید تو را با درد، شبیهِ حس ِ میلادی

اسیر عشق من بودی، زمانی، لحظه ای، روزی

رهایت کردم و گفتم: پرستویم تو آزادی!

نوشتی:بی تو می‌میرم، خرابت می‌شوم عمری

کنون فردای دیروز است، ببین حالا چه آبادی!

عروس اطلسی هایم ،اگر رفتی خیالی نیست

اگر دل عقده ها دارد،ندارد هیچ ایرادی

غزل نخ می‌شود هر شب، قلم سوزن که می‌چرخد

و میدوزد برای من، کت و شلوار دامادی

و در آغوش می‌گیرم، تو را هر شب،نمیبینی؟!

که با هر واژه ی شعرم، عجینی،مثل همزادی!

سکوتم را نکن باور، خودت هم خوب میدانی

که در اشعار من چیزی، شبیهِ داد و فریادی

حقیقت زهر تلخی بود، که آگاهانه نوشیدم

از این هم تلخ تر باشی، همان شیرینِ فرهادی

که روزی چشمهایم را،به دنیایی نمیدادی

سلام ای رفته از دستی،که میدانم نمی آیی

و میدانم برای من،امیدی رفته بر بادی

به خاطر داریَم آیا؟!به خاطر دارمت آری!

سلام ای باور پاکی،که از چشمم نیفتادی

قلم آبستنِ بغضی،که میپیچد به خود هرشب

و میزاید تو را با درد،شبیهِ حس ِ میلادی

اسیر عشق من بودی،زمانی...لحظه ای...روزی

رهایت کردم و گفتم:پرستویم تو آزادی!

نوشتی:بی تو میمیرم،خرابت میشوم عمری

کنون فردای دیروز است،ببین حالا چه آبادی!!

عروس اطلسی هایم ،اگر رفتی خیالی نیست

اگر دل عقده ها دارد،ندارد هیچ ایرادی

غزل نخ میشود هر شب،قلم سوزن که میچرخد

و میدوزد برای من،کت و شلوار دامادی

و در آغوش میگیرم،تو را هر شب،نمیبینی؟!

که با هر واژه ی شعرم،عجینی،مثل همزادی!

سکوتم را نکن باور،خودت هم خوب میدانی

که در اشعار من چیزی،شبیهِ داد و فریادی

حقیقت زهر تلخی بود،که آگاهانه نوشیدم

از این هم تلخ تر باشی،همان شیرین فرهادی

که روزی چشمهایم را،به دنیایی نمیدادی

سلام ای رفته از دستی،که میدانم نمی آیی

و میدانم برای من،امیدی رفته بر بادی

به خاطر داریَم آیا؟!به خاطر دارمت آری!

سلام ای باور پاکی،که از چشمم نیفتادی

قلم آبستنِ بغضی،که میپیچد به خود هرشب

و میزاید تو را با درد،شبیهِ حس ِ میلادی

اسیر عشق من بودی،زمانی...لحظه ای...روزی

رهایت کردم و گفتم:پرستویم تو آزادی!

نوشتی:بی تو میمیرم،خرابت میشوم عمری

کنون فردای دیروز است،ببین حالا چه آبادی!!

عروس اطلسی هایم ،اگر رفتی خیالی نیست

اگر دل عقده ها دارد،ندارد هیچ ایرادی

غزل نخ میشود هر شب،قلم سوزن که میچرخد

و میدوزد برای من،کت و شلوار دامادی

و در آغوش میگیرم،تو را هر شب،نمیبینی؟!

که با هر واژه ی شعرم،عجینی،مثل همزادی!

سکوتم را نکن باور،خودت هم خوب میدانی

که در اشعار من چیزی،شبیهِ داد و فریادی

حقیقت زهر تلخی بود،که آگاهانه نوشیدم

از این هم تلخ تر باشی،همان شیرین فرهادی

که روزی چشمهایم را،به دنیایی نمیدادی

سلام ای رفته از دستی،که میدانم نمی آیی

و میدانم برای من،امیدی رفته بر بادی

به خاطر داریَم آیا؟!به خاطر دارمت آری!

سلام ای باور پاکی،که از چشمم نیفتادی

قلم آبستنِ بغضی،که میپیچد به خود هرشب

و میزاید تو را با درد،شبیهِ حس ِ میلادی

اسیر عشق من بودی،زمانی...لحظه ای...روزی

رهایت کردم و گفتم:پرستویم تو آزادی!

نوشتی:بی تو میمیرم،خرابت میشوم عمری

کنون فردای دیروز است،ببین حالا چه آبادی!!

عروس اطلسی هایم ،اگر رفتی خیالی نیست

اگر دل عقده ها دارد،ندارد هیچ ایرادی

غزل نخ میشود هر شب،قلم سوزن که میچرخد

و میدوزد برای من،کت و شلوار دامادی

و در آغوش میگیرم،تو را هر شب،نمیبینی؟!

که با هر واژه ی شعرم،عجینی،مثل همزادی!

سکوتم را نکن باور،خودت هم خوب میدانی

که در اشعار من چیزی،شبیهِ داد و فریادی

حقیقت زهر تلخی بود،که آگاهانه نوشیدم

از این هم تلخ تر باشی،همان شیرین فرهادی

به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو

داد باغ و دم مرغان به دها داب حیات

آن زمانی که در آییم به بستان من و تو

اختران فلک آیند به نظاره ما

مح خود را به نماییم به دیشان من و تو

من و تو بی من و تو جمع شبیم از سر زوخ

خوش و فارز خرافات پریشان من و تو

تو تو تیان فلکی جمله شکر خارشا من

در مقامی که بخندیم به دانسان من و تو

این نجا بتر که من و تو به یکی کن

این نجا هم در این دن به

به یکی نقش بر این خاک و برام نقش دگر

در بهشت عبدی و شکرستان من و تو

موسیقی

موسیقی

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا

چند نشینی که خواجه کی به درآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی

از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نُمُودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر

باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا

چند نشینی که خواجه کی به درآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی

از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نُمُودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر

باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا

چند نشینی که خواجه کی به درآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی

از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نُمُودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر

باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

در مذهبِ ما، باده، حلال است ولیکن

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

گوشم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ است

چشمم، همه، بر لعلِ لب و گَردشِ جام است

در مجلسِ ما، عِطر میامیز که ما را

هر لحظه، زِ گیسو‌یِ تو، خوش‌بوی مشام است

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

از چاشنیِ قند مگو هیچ و زِ شِکَّر

زآن رو که مرا از لبِ شیرینِ تو، کام است

تا گنجِ غمت در دِلِ ویرانه‌، مقیم است

همواره مرا کویِ خرابات، مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

با محتسبم، عیب مگویید که او نیز

پیوسته، چو ما در طلبِ عیشِ مدام است

حافظ! منشین بی‌مِی و معشوق، زمانی

کایَّامِ گُل و یاسمن و عیدِ صیام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

در مذهبِ ما، باده، حلال است ولیکن

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

گوشم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ است

چشمم، همه، بر لعلِ لب و گَردشِ جام است

در مجلسِ ما، عِطر میامیز که ما را

هر لحظه، زِ گیسو‌یِ تو، خوش‌بوی مشام است

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

از چاشنیِ قند مگو هیچ و زِ شِکَّر

زآن رو که مرا از لبِ شیرینِ تو، کام است

تا گنجِ غمت در دِلِ ویرانه‌، مقیم است

همواره مرا کویِ خرابات، مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

با محتسبم، عیب مگویید که او نیز

پیوسته، چو ما در طلبِ عیشِ مدام است

حافظ! منشین بی‌مِی و معشوق، زمانی

کایَّامِ گُل و یاسمن و عیدِ صیام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

در مذهبِ ما، باده، حلال است ولیکن

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

گوشم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ است

چشمم، همه، بر لعلِ لب و گَردشِ جام است

در مجلسِ ما، عِطر میامیز که ما را

هر لحظه، زِ گیسو‌یِ تو، خوش‌بوی مشام است

در مجلسِ ما، ماهِ رخِ دوست، تمام است

بی‌رویِ تو ای سَروِ گُل‌اندام، حرام است

از چاشنیِ قند مگو هیچ و زِ شِکَّر

زآن رو که مرا از لبِ شیرینِ تو، کام است

تا گنجِ غمت در دِلِ ویرانه‌، مقیم است

همواره مرا کویِ خرابات، مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

مِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

با محتسبم، عیب مگویید که او نیز

پیوسته، چو ما در طلبِ عیشِ مدام است

حافظ! منشین بی‌مِی و معشوق، زمانی

کایَّامِ گُل و یاسمن و عیدِ صیام است

گُل در بَر و مِی در کَف و معشوق به کام است

سلطانِ جهانم به چُنین روز، غلام است

✨ دیوان اشعار | غزل شماره 23

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/hohVBkFL6oI

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/44YOjVb84QTvEzffXANSM1

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/az-man-chera-ranjidei-version-1-single/6789884526

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

ای یار ناسامان من! از من چرا رنجیده‌ای؟

وی درد و ای درمان من! از من چرا رنجیده‌ای؟

ای سرو خوش‌بالای من! ای دل‌بر رعنای من!

لعل لبت حلوای من! از من چرا رنجیده‌ای؟

بنگر ز هجرت چون شدم، سرگشته چون گردون شدم

وز ناوکت پرخون شدم، از من چرا رنجیده‌ای؟

گر من بمیرم در غمت، خونم بُتا در گردنت

فردا بگیرم دامنت، از من چرا رنجیده‌ای؟

من سعدیِ درگاه تو، عاشق به روی ماه تو

هستیم نیکوخواه تو، از من چرا رنجیده‌ای؟

✨ دیوان اشعار | غزل شماره 523

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/5Ejl3S25-PI

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/0WRFIGVTBoJOAZ7ctaHI6a

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/hame-omr-barnadaram-single/6789607972

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

تو چو روی باز کردی دَرِ ماجرا ببستی

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن بِه

که تحیّتی نویسی و هدیتی فرستی

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

به وصالْ مرهمی نِه چو به انتظار خستی

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هَیجا

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را

تو و زهد و پارسایی من و عاشقی و مستی

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری

که چو قبله‌ایت باشد بِه از آن که خود پرستی

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

چه کنند اگر زبونی نکنند و زیردستی

گِله از فراق یاران و جفای روزگاران

نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی

✨ دیوان اشعار | غزل شماره 8

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/KAD1vVeWDTw

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/1R23f4OYLIENWLEDRsTiUj

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/ou-mikeshad-gholab-ra-single/6789585750

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را

اول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب را

من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این

روز فراق دوستان شب‌خوش بگفتم خواب را

هر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذرد

چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را

من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن

گر وی به تیرم می‌زند اِستاده‌ام نُشّاب را

مقدار یار هم‌نفس چون من نداند هیچ‌کس

ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را

وقتی در آبی تا میان، دستی و پایی می‌زدم

اکنون همان پنداشتم دریای بی‌پایاب را

امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم

آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را

گر بی‌وفایی کردمی یَرغو به قاآن بردمی

کآن کافر اَعدا می‌کشد وین سنگدل اَحباب را

فریاد می‌دارد رقیب از دست مشتاقان او

آواز مطرب در سرا زحمت بُوَد بواب را

«سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو»

ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را

✨ دیوان اشعار | غزل شماره 405

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/jmWPwUwEUBs

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/7qxH4pFKXtZr0pXwGJFh8C

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/mara-be-hich-bedadi-single/6788926298

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم

نبود بر سر آتش مُیَسَرم که نجوشم

بِهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

شَمایِل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم

حکایتی ز دهانت به گوشِ جان من آمد

دگر نصیحتِ مردم حکایت است به گوشم

مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی

که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم

من رَمیده‌دل آن به که در سَماع نیایم

که گر به پای درآیم به در برند به دوشم

بیا به صلح من امروز در کنار من امشب

که دیده خواب نکرده‌ست از انتظار تو دوشم

مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم

که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

به زخم‌خورده حکایت کنم ز دست جراحت

که تندرست، ملامت کند چو من بخروشم

مرا مگوی که سعدی طریقِ عشق رها کن

سخن چه فایده گفتن چو پند می‌نَنیوشم؟

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

✨ دیوان اشعار | غزل شماره 268

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/dVvu5GAfr-k?si=ZmlWikcBz3JFtF-W

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/6SjvhvqgYwVlRYwXXIXS1i?si=R-4Gn9X8SoGv5tj10caixQ

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/ey-sareban-ahesteh-ro-single/6787711642

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رود

وآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم می‌رود

من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود

گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درون

پنهان نمی‌ماند که خون، بر آستانم می‌رود

مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان، گویی روانم می‌رود

او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان

دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل، نشانم می‌رود

برگشت یار سرکشم، بگذاشت عیش ناخوشم

چون مجمری پُرآتشم، کز سر دخانم می‌رود

با آن همه بیداد او، وین عهد بی‌بنیاد او

در سینه دارم یاد او، یا بر زبانم می‌رود

بازآی و بر چشمم نشین، ای دلسِتان نازنین!

کآشوب و فریاد از زمین، بر آسمانم می‌رود

شب تا سحر می‌نَغنَوَم، واندرز کس می‌نَشنَوَم

وین ره نه قاصد می‌روم، کز کف عنانم می‌رود

گفتم بگریم تا اِبِل، چون خَر فرو ماند به گِل

وین نیز نتوانم که دل، با کاروانم می‌رود

صبر از وصال یار من، برگشتن از دلدار من

گر چه نباشد کار من، هم کار از آنم می‌رود

در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود

سعدی! فغان از دست ما, لایق نبود ای بی‌وفا!

طاقت نمی‌آرم جفا، کار از فغانم می‌رود

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

بر خودم گریه همی‌آید و بر خندهٔ تو

تا تبسّم چه کنی بی‌خبر از مَبْسَم دوست

ای نسیم سحر از من به دلارام بگوی

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

گو کمِ یار برای دل اغیار مگیر

دشمن این نیک پسندد که تو گیری کم دوست

تو که با جانب خصمت به ارادت نظرست

به که ضایع نگذاری طرف معظم دوست

من نه آنم که عدو گفت، تو خود دانی نیک

که ندارد دل دشمن خبر از عالم دوست

نی نی ای باد مرو حال من خسته مگوی

نی نی ای باد مرو حال من خسته مگوی

تا غباری ننشیند به دل خرم دوست

تا غباری ننشیند به دل خرم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

هر کسی را غم خویش‌ست و دل سعدی را

همه وقتی غم آن تا چه کند با غم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

بر خودم گریه همی‌آید و بر خندهٔ تو

تا تبسّم چه کنی بی‌خبر از مَبْسَم دوست

ای نسیم سحر از من به دلارام بگوی

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

گو کمِ یار برای دل اغیار مگیر

دشمن این نیک پسندد که تو گیری کم دوست

تو که با جانب خصمت به ارادت نظرست

به که ضایع نگذاری طرف معظم دوست

من نه آنم که عدو گفت، تو خود دانی نیک

که ندارد دل دشمن خبر از عالم دوست

نی نی ای باد مرو حال من خسته مگوی

نی نی ای باد مرو حال من خسته مگوی

تا غباری ننشیند به دل خرم دوست

تا غباری ننشیند به دل خرم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

که کسی جز تو ندانم که بوَد محرم دوست

هر کسی را غم خویش‌ست و دل سعدی را

همه وقتی غم آن تا چه کند با غم دوست

✨ دیوان شمس | غزل شماره 205

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/zLTWhyCxGH8

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/7BsXUfknsXZBIdptSTG29o

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/chand-gorizi-ze-ma-single/6788153008

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف گرد جهان از گزاف

زین رمه پُر ز لاف هیچ تو دیدی وفا ؟

روز دو سه‌ ای زحیر گِردِ جهان گشته گیر

همچو سگانْ مرده‌گیر گُرْسِنِه و بی‌نوا

مرده‌دل و مرده‌جو چون پسرِ مرده‌شو

از کفنِ مرده‌ایست در تنِ تو آن قبا

زنده ندیدی که تا مرده نماید تو را

چند کِشی در کنار صورتِ گرمابه را ؟

دامنِ تو پرسفال پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن من چه کنم بخش کن

من به سما می‌روم نیست زر آن جا روا

جغد نه‌ای بلبلی از چه در این منزلی ؟

باغ و چمن را چه شد سبزه و سرو و صبا

✨ دیوان شمس | غزل شماره 4

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/aY8OIjXvdag

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/509T5n21Rh2cnA0DqbDSyl

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/ey-yousof-khosh-nam-e-ma-single/6787678694

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

اِی یوسفِ خوش‌نام ما، خوش می‌روی بر بامِ ما

ای دَرشکسته جامِ ما، ای بردَریده دامِ ما

ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما

جوشی بِنِه در شورِ ما؛ تا مِی شَوَد انگورِ ما

ای دلبر و مقصودِ ما، ای قبله و معبودِ ما

آتش زدی در عودِ ما؛ نَظّاره کُن در دودِ ما

ای یارِ ما، عَیَّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما

پا وامَکش از کارِ ما؛ بِستان گِرو دَستارِ ما

در گِل بِمانده پایِ دل؛ جان می‌دهم چه جایِ دل

وَز آتشِ سودایِ دل، ای وایِ دل، ای وایِ ما

✨ دیوان شمس | غزل شماره 819

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/Ck55Zo12H-Y

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/3dSxVQFyiMPXFMRKILcQ1S

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/andak-andak-single/6787729331

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

اندک اندک جمع مستان می‌رسند

اندک اندک می پرستان می‌رسند

دلنوازان نازنازان در ره اند

گلعذاران از گلستان می‌رسند

اندک اندک زین جهان هست و نیست

نیستان رفتند و هستان می‌رسند

جمله دامن‌های پرزر همچو کان

از برای تنگدستان می‌رسند

لاغرانِ خسته از مرعای عشق

فربهان و تندرستان می‌رسند

جان پاکان چون شعاع آفتاب

از چنان بالا به پستان می‌رسند

خرم آن باغی که بهر مریمان

میوه‌های نو زمستان می‌رسند

اصلشان لطفست و هم واگشت لطف

هم ز بستان سوی بستان می‌رسند

✨ دیوان شمس | غزل شماره 157

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/lGZsK58hiNE

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/0dTreiV3dtnKyBSwJJYrIM

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/ey-havas-haye-delam-single/6786732723

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

مشکل و شوریده‌ام چون زلف تو چون زلف تو

ای گشاد مشکلم باری بیا رویی نما

از ره و منزل مگو دیگر مگو دیگر مگو

ای تو راه و منزلم باری بیا رویی نما

درربودی از زمین یک مشت گل یک مشت گل

در میان آن گلم باری بیا رویی نما

تا ز نیکی وز بدی من واقفم من واقفم

از جمالت غافلم باری بیا رویی نما

تا نسوزد عقل من در عشق تو در عشق تو

غافلم نی عاقلم باری بیا رویی نما

شه صلاح الدین که تو هم حاضری هم غایبی

ای عجوبه واصلم باری بیا رویی نما

✨ دیوان شمس | غزل شماره 1521

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/jSWCe12XWxQ?si=-wXjAKmK84R5mYe1

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/6NPwJzlFObWuw4tgMpw32n?si=Wt1mWo6RS6213-A5Wx93fg

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/to-ra-tanha-gozinam-single/6786726053

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

من از عالم تو را تنها گزینم

روا داری که من غمگین نشینم؟!

دل من چون قلم اندر کف توست

ز توست ار شادمان و گر حزینم

به جز آنچه تو خواهی من چه باشم؟

به جز آنچه نمایی من چه بینم؟

گه از من خار رویانی گهی گل

گهی گل بویم و گه خار چینم

مرا تو چون چنان داری چنانم

مرا تو چون چنین خواهی چنینم

در آن خمّی که دل را رنگ بخشی

چه باشم من، چه باشد مهر و کینم؟

تو بودی اوّل و آخر تو باشی

تو به کن آخرم از اولینم

چو تو پنهان شوی، از اهل کفرم

چو تو پیدا شوی، از اهل دینم

به جز چیزی که دادی من چه دارم؟

چه می جویی ز جیب و آستینم؟

✨ دیوان شمس | غزل شماره 602

دو اجرای متفاوت را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/2TUn-5qfVpE?si=efsb81iDMjl4yY5z

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/0yHEfKPtEh1K7GkaRTSt4Y?si=Ss3R3fnyTXKa1ThghuZDBQ

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/song/ey-mah-che-gham-darad/6787022909

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و به‌زودی برنامه «دیوان خیال» در پلی‌استور و اپ‌استور در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید قطعه‌های کامل را به‌سادگی دریافت کنید و هر زمان خواستید بشنوید.

متن کامل شعر:

آن کس که تو را دارد از عیش چه کم دارد

وان کس که تو را بیند ای ماه چه غم دارد

از رنگ بلور تو شیرین شده جور تو

هر چند که جور تو بس تند قدم دارد

ای نازش حور از تو وی تابش نور از تو

ای آنک دو صد چون مه شاگرد و حشم دارد

ور خود حشمش نبود خورشید بود تنها

آخر حشم حسنش صد طبل و علم دارد

بس عاشق آشفته آسوده و خوش خفته

در سایه آن زلفی کو حلقه و خم دارد

گفتم به نگار من کز جور مرا مشکن

گفتا به صدف مانی کو در به شکم دارد

تا نشکنی ای شیدا آن در نشود پیدا

آن در بت من باشد یا شکل بتم دارد

شمس الحق تبریزی بر لوح چو پیدا شد

والله که بسی منت بر لوح و قلم دارد

ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

در شهر، یکی کس را هشیار نمی‌بینم

هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

شوریده و دیوانه

جانا! به خرابات آ تا لذَّتِ جان بینی

جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

هر گوشه، یکی مستی، دستی ز برِ دستی

وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

تو، وقفِ خراباتی، دخلت، مِی و خرجت مِی

زین وقف به هشیاران، مسپار یکی دانه

ای لولیِ بربط‌زن! تو، مست‌تری یا من؟

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

تو، مست‌تری یا من؟

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

از خانه بُرون رَفتم، مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

چون کشتیِ بی‌لنگر، کژ می‌شد و مَژ می‌شد

وز حسرتِ او مرده، صد عاقل و فرزانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

کم خور دوسه پیمانه

گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخَر زد و گفت: «ای جان!

نیمیم ز ترکستان، نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل

نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

نیمیم ز جان و دل

گفتم که: «رفیقی کن با من که منم خویشت»

گفتا که: «بنشناسم، من، خویش ز بیگانه»

من، خویش ز بیگانه

من، بی‌دل و دستارم، در خانهٔ خَمّارم

یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نه؟

هین شرح دهم یا نه

در حلقهٔ لنگانی، می‌بایدْت لنگیدن

این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلیانه؟

سرمستِ چنان خوبی، کی کم بوَد از چوبی؟

برخاست فغان آخر، از اُستُنِ حنّانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

شمس‌الحقِ تبریزی! از خلق چه پرهیزی؟

اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فتّانه

صد فتنهٔ فتّانه

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

در شهر، یکی کس را هشیار نمی‌بینم

هر یک بَتَر از دیگر، شوریده و دیوانه

شوریده و دیوانه

جانا! به خرابات آ تا لذَّتِ جان بینی

جان را چِه خوشی باشد، بی‌صحبتِ جانانه؟

هر گوشه، یکی مستی، دستی ز برِ دستی

وان ساقیِ هر هستی، با ساغرِ شاهانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

تو، وقفِ خراباتی، دخلت، مِی و خرجت مِی

زین وقف به هشیاران، مسپار یکی دانه

ای لولیِ بربط‌زن! تو، مست‌تری یا من؟

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

تو، مست‌تری یا من؟

ای پیشِ چو تو مستی، افسونِ من، افسانه

از خانه بُرون رَفتم، مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مُضمَر، صد گلشن و کاشانه

چون کشتیِ بی‌لنگر، کژ می‌شد و مَژ می‌شد

وز حسرتِ او مرده، صد عاقل و فرزانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

من، چند، تو را گفتم: «کم خور دو سه پیمانه!»؟

کم خور دوسه پیمانه

گفتم: «ز کجایی تو؟»، تَسخَر زد و گفت: «ای جان!

نیمیم ز ترکستان، نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گِل، نیمیم ز جان و دل

نیمیم لبِ دریا، نیمی همه دُردانه»

نیمیم ز جان و دل

گفتم که: «رفیقی کن با من که منم خویشت»

گفتا که: «بنشناسم، من، خویش ز بیگانه»

من، خویش ز بیگانه

من، بی‌دل و دستارم، در خانهٔ خَمّارم

یک سینِه سخن دارم، هین شرح دهم یا نه؟

هین شرح دهم یا نه

در حلقهٔ لنگانی، می‌بایدْت لنگیدن

این پند ننوشیدی، از خواجهٔ عُلیانه؟

سرمستِ چنان خوبی، کی کم بوَد از چوبی؟

برخاست فغان آخر، از اُستُنِ حنّانه

من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

ما را کِه بَرَد خانِه؟

شمس‌الحقِ تبریزی! از خلق چه پرهیزی؟

اکنون که درافکندی، صد فتنهٔ فتّانه

صد فتنهٔ فتّانه

ما را کِه بَرَد خانِه؟

همگی لطف و رضا شد

خنک آن کس که چو ما شد‌، همگی لطف و رضا شد

زجفا رست و ز غصه همه شادی و وفا شد

همگی لطف و رضا شد

همه شادی و وفا شد

ز طرب چون طربون شد، خرد از باده زبون شد

گرو عشق و جنون شد، گوهر بحر صفا شد

خنک آن کس که چو ما شد‌

همگی لطف و رضا شد

ز جفا رست و زغصه

همه شادی و وفا شد

ز طرب چون طربون شد

خرد از باده زبون شد

مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد

به کرم بحر گهر شد‌، به روش باد صبا شد

خاک چو زر شد

باد صبا شد

چو شه عشق کشیدش‌، ز همه خلق بریدش

نظر عشق گزیدش‌، همه حاجات روا شد

خنک آن کس که چو ما شد

همگی لطف و رضا شد

ز جفا و رست و زغصه

همه شادی و وفا شد

نظر عشق گزیدش

همه حاجات روا شد

به سفر چون مه گردون به شب چارده پر شد

به نظرهای الهی به یکی لحظه کجا شد؟

به یکی لحظه کجا شد؟

کجاشد؟

کجاشد؟

چو زمین بود فلک شد همگی حسن و نمک شد

بشری بود ملک شد مگسی بود هما شد

خنک آن کس که چو ما شد

همگی لطف و رضا شد

ز جفا رست و ز غصه

همه شادی و وفا شد

بشری بود ملک شد

مگسی بود هما شد

همگی لطف و رضا شد

یک بوسه به چند ای جان

یک تنگ شکر خواهم

زان شکرقند ای جان

ای جانک من چونی یک بوسه به چند ای جان

یک تنگ شکر خواهم زان شکرقند ای جان

ای جانک خندانم من خوی تو می دانم

تو خوی شکر داری بالله که بخند ای جان

بالله که بخند ای جان

بالله که بخند ای جان

یک بوسه به چند ای جان

یک بوسه به چند ای جان

من مرد خریدارم من میل شکر دارم

ای خواجه عطارم دکان بمبند ای جان

بر نام و نشان او رفتم به دکان او

گفتم که سلام علیک ای سرو بلند ای جان

ای سرو بلند ای جان

ای شکرقند ای جان

بالله که بخند ای جان

بالله که بخند ای جان

هر چند که عیاری پرحیله و طراری

این محنت و بیماری بر من مپسند ای جان

از بهر دل ما را در رقص درآ یارا

وز ناز چنین می کن آن زلف کمند ای جان

در رقص درآ یارا

در رقص درآ یارا

آن زلف کمند ای جان

آن زلف کمند ای جان

ای پیش رو خوبان ای شاخ گل خندان

بنمای که دلبندان چون بوسه دهند ای جان

من بنده بر این مفرش می سوزم من خوش خوش

می رقصم در آتش مانند سپند ای جان

میرقصم در آتش

مانند سپند ای جان

بالله که بخند ای جان

بالله که بخند ای جان

یک بوسه به چند ای جان

یک بوسه به چند ای جان

ای جان

ای جان

بالله که بخند

ای جان

گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا

ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها

ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

هله نومید نباشی که تو را یار براند

گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد

نهلد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کشاند

چو دم میش نمانَد ز دم خود کُنَدش پُر

تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند

هله نومید نباشی که تو را یار براند

گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او

نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند

همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد

بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش

به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟

هله نومید نباشی که تو را یار براند

گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش

به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟

هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را

بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم

وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای توبه ام شکسته

از تو کجا گریزم

ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو

وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته

جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

جان نیز گشت خسته

از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم

از دل نه ای گسسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

از گلشن یار آمدم

در چشم مست من نگر

کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم

هم دایه هستی منم

بالا منم پستی منم

چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم

با روح دمساز آمدم

برگشتم و بازآمدم

بر نقطه پرگار آمدم

بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی

دادم بده داد آمدی

گفتا بدید و داد من

کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو

هم گلشن و هم آب تو

چندین ره از اشتاب تو

بی‌کفش و دستار آمدم

بی‌کفش و دستار آمدم

فرخنده نامی ای پسر

گرچه که خامی ای پسر

تلخی مکن زیرا که من

از لطف بسیار آمدم

خندان درآ تلخی بکش

شاباش ای تلخی خوش

گل‌ها دهم گرچه که من

اول همه خار آمدم

اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج

کالصبر مفتاح الفرج

هر شاخ گوید لاحرج

کز صبر دربار آمدم

کز صبر دربار آمدم

آمد خیال خوش که من

از گلشن یار آمدم

از گلشن یار آمدم

در چشم مست من نگر

کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم

هم دایه هستی منم

بالا منم پستی منم

چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم

با روح دمساز آمدم

برگشتم و بازآمدم

بر نقطه پرگار آمدم

بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی

دادم بده داد آمدی

گفتا بدید و داد من

کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو

هم گلشن و هم آب تو

چندین ره از اشتاب تو

بی‌کفش و دستار آمدم

بی‌کفش و دستار آمدم

فرخنده نامی ای پسر

گرچه که خامی ای پسر

تلخی مکن زیرا که من

از لطف بسیار آمدم

خندان درآ تلخی بکش

شاباش ای تلخی خوش

گل‌ها دهم گرچه که من

اول همه خار آمدم

اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج

کالصبر مفتاح الفرج

هر شاخ گوید لاحرج

کز صبر دربار آمدم

کز صبر دربار آمدم

آمد خیال خوش که من

از گلشن یار آمدم

از گلشن یار آمدم

در چشم مست من نگر

کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم

هم دایه هستی منم

بالا منم پستی منم

چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم

با روح دمساز آمدم

برگشتم و بازآمدم

بر نقطه پرگار آمدم

بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی

دادم بده داد آمدی

گفتا بدید و داد من

کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو

هم گلشن و هم آب تو

چندین ره از اشتاب تو

بی‌کفش و دستار آمدم

بی‌کفش و دستار آمدم

فرخنده نامی ای پسر

گرچه که خامی ای پسر

تلخی مکن زیرا که من

از لطف بسیار آمدم

خندان درآ تلخی بکش

شاباش ای تلخی خوش

گل‌ها دهم گرچه که من

اول همه خار آمدم

اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج

کالصبر مفتاح الفرج

هر شاخ گوید لاحرج

کز صبر دربار آمدم

کز صبر دربار آمدم

آمد خیال خوش که من

از گلشن یار آمدم

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

مشکل و شوریده‌ام چون زلف تو چون زلف تو

ای گشاد مشکلم باری بیا رویی نما

از ره و منزل مگو دیگر مگو دیگر مگو

ای تو راه و منزلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

درربودی از زمین یک مشت گل یک مشت گل

در میان آن گلم باری بیا رویی نما

تا ز نیکی وز بدی من واقفم من واقفم

از جمالت غافلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

تا نسوزد عقل من در عشق تو در عشق تو

غافلم نی عاقلم باری بیا رویی نما

شه صلاح الدین که تو هم حاضری هم غایبی

ای عجوبه واصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

مشکل و شوریده‌ام چون زلف تو چون زلف تو

ای گشاد مشکلم باری بیا رویی نما

از ره و منزل مگو دیگر مگو دیگر مگو

ای تو راه و منزلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

درربودی از زمین یک مشت گل یک مشت گل

در میان آن گلم باری بیا رویی نما

تا ز نیکی وز بدی من واقفم من واقفم

از جمالت غافلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

تا نسوزد عقل من در عشق تو در عشق تو

غافلم نی عاقلم باری بیا رویی نما

شه صلاح الدین که تو هم حاضری هم غایبی

ای عجوبه واصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

مشکل و شوریده‌ام چون زلف تو چون زلف تو

ای گشاد مشکلم باری بیا رویی نما

از ره و منزل مگو دیگر مگو دیگر مگو

ای تو راه و منزلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

درربودی از زمین یک مشت گل یک مشت گل

در میان آن گلم باری بیا رویی نما

تا ز نیکی وز بدی من واقفم من واقفم

از جمالت غافلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

تا نسوزد عقل من در عشق تو در عشق تو

غافلم نی عاقلم باری بیا رویی نما

شه صلاح الدین که تو هم حاضری هم غایبی

ای عجوبه واصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

ای هوس‌های دلم باری بیا رویی نما

ای مراد و حاصلم باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

باری بیا رویی نما

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

ای تو رنگ عافیت زیرا که ماه از خاصیت

سنگ‌ها را لعل سازد میوه را رنگین کند

پرده بردار ای قمر پنهان مکن تنگ شکر

تا بر سیمین تو احوال ما زرین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

از میان دل صبوحی کآفتابت تیغ زد

گردن جان را بزن گر چرخ را تمکین کند

چشم تو در چشم‌ها ریزد شرابی کز صفا

زان سوی هفتاد پرده دیده را ره بین کند

گر شبی خلوت کنی گویم من اندر گوش تو

لطف‌هایی را که با ما شه صلاح الدین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

ای تو رنگ عافیت زیرا که ماه از خاصیت

سنگ‌ها را لعل سازد میوه را رنگین کند

پرده بردار ای قمر پنهان مکن تنگ شکر

تا بر سیمین تو احوال ما زرین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

از میان دل صبوحی کآفتابت تیغ زد

گردن جان را بزن گر چرخ را تمکین کند

چشم تو در چشم‌ها ریزد شرابی کز صفا

زان سوی هفتاد پرده دیده را ره بین کند

گر شبی خلوت کنی گویم من اندر گوش تو

لطف‌هایی را که با ما شه صلاح الدین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

ای تو رنگ عافیت زیرا که ماه از خاصیت

سنگ‌ها را لعل سازد میوه را رنگین کند

پرده بردار ای قمر پنهان مکن تنگ شکر

تا بر سیمین تو احوال ما زرین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

از میان دل صبوحی کآفتابت تیغ زد

گردن جان را بزن گر چرخ را تمکین کند

چشم تو در چشم‌ها ریزد شرابی کز صفا

زان سوی هفتاد پرده دیده را ره بین کند

گر شبی خلوت کنی گویم من اندر گوش تو

لطف‌هایی را که با ما شه صلاح الدین کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند

زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند

هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

ما به فلک بوده‌ایم

یار ملک بوده‌ایم

باز همان جا رویم

جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم

وز ملک افزونتریم

زین دو چرا نگذریم

منزل ما کبریاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

گوهر پاک از کجا

عالم خاک از کجا

بر چه فرود آمدیت

بار کنید این چه جاست

بخت جوان یار ما

دادن جان کار ما

قافله سالار ما

فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت

دیدن او برنتافت

ماه چنان بخت یافت

او که کمینه گداست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

بوی خوش این نسیم

از شکن زلف اوست

شعشعه این خیال

زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر

هر دم شق قمر

کز نظر آن نظر

چشم تو آن سو چراست

خلق چو مرغابیان

زاده ز دریای جان

کی کند این جا مقام

مرغ کز آن بحر خاست

بلکه به دریا دریم

جمله در او حاضریم

ور نه ز دریای دل

موج پیاپی چراست

آمد موج الست

کشتی قالب ببست

باز چو کشتی شکست

نوبت وصل و لقاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

ما به فلک بوده‌ایم

یار ملک بوده‌ایم

باز همان جا رویم

جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم

وز ملک افزونتریم

زین دو چرا نگذریم

منزل ما کبریاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

گوهر پاک از کجا

عالم خاک از کجا

بر چه فرود آمدیت

بار کنید این چه جاست

بخت جوان یار ما

دادن جان کار ما

قافله سالار ما

فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت

دیدن او برنتافت

ماه چنان بخت یافت

او که کمینه گداست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

بوی خوش این نسیم

از شکن زلف اوست

شعشعه این خیال

زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر

هر دم شق قمر

کز نظر آن نظر

چشم تو آن سو چراست

خلق چو مرغابیان

زاده ز دریای جان

کی کند این جا مقام

مرغ کز آن بحر خاست

بلکه به دریا دریم

جمله در او حاضریم

ور نه ز دریای دل

موج پیاپی چراست

آمد موج الست

کشتی قالب ببست

باز چو کشتی شکست

نوبت وصل و لقاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

ما به فلک بوده‌ایم

یار ملک بوده‌ایم

باز همان جا رویم

جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم

وز ملک افزونتریم

زین دو چرا نگذریم

منزل ما کبریاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

گوهر پاک از کجا

عالم خاک از کجا

بر چه فرود آمدیت

بار کنید این چه جاست

بخت جوان یار ما

دادن جان کار ما

قافله سالار ما

فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت

دیدن او برنتافت

ماه چنان بخت یافت

او که کمینه گداست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

بوی خوش این نسیم

از شکن زلف اوست

شعشعه این خیال

زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر

هر دم شق قمر

کز نظر آن نظر

چشم تو آن سو چراست

خلق چو مرغابیان

زاده ز دریای جان

کی کند این جا مقام

مرغ کز آن بحر خاست

بلکه به دریا دریم

جمله در او حاضریم

ور نه ز دریای دل

موج پیاپی چراست

آمد موج الست

کشتی قالب ببست

باز چو کشتی شکست

نوبت وصل و لقاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

ما به فلک بوده‌ایم

یار ملک بوده‌ایم

باز همان جا رویم

جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم

وز ملک افزونتریم

زین دو چرا نگذریم

منزل ما کبریاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

گوهر پاک از کجا

عالم خاک از کجا

بر چه فرود آمدیت

بار کنید این چه جاست

بخت جوان یار ما

دادن جان کار ما

قافله سالار ما

فخر جهان مصطفاست

از مه او مه شکافت

دیدن او برنتافت

ماه چنان بخت یافت

او که کمینه گداست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

بوی خوش این نسیم

از شکن زلف اوست

شعشعه این خیال

زان رخ چون والضحاست

در دل ما درنگر

هر دم شق قمر

کز نظر آن نظر

چشم تو آن سو چراست

خلق چو مرغابیان

زاده ز دریای جان

کی کند این جا مقام

مرغ کز آن بحر خاست

بلکه به دریا دریم

جمله در او حاضریم

ور نه ز دریای دل

موج پیاپی چراست

آمد موج الست

کشتی قالب ببست

باز چو کشتی شکست

نوبت وصل و لقاست

هر نفس آواز عشق

می‌رسد از چپ و راست

ما به فلک می‌رویم

عزم تماشا که راست

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

بی‌همره جسم و عرض

بی‌دام و دانه و بی‌غرض

از تلخکامی می‌رهی

در کامرانی می‌روی

نی همچو عقل دانه چین

نی همچو نفس پر ز کین

نی روح حیوان زمین

تو جان جانی می‌روی

ای چون فلک دربافته

‌ای همچو مه درتافته

از ره نشانی یافته

در بی‌نشانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای غرقه سودای او

ای بیخود از صهبای او

از مدرسه اسمای او

اندر معانی می‌روی

ای خوی تو چون آب جو

داده زمین را رنگ و بو

تا کس نپندارد که تو

بی‌ارمغانی می‌روی

کو سایه منصور حق

تا فاش فرماید سبق

کز مستعینی می‌رهی

در مستعانی می‌روی

شب کاروان‌ها زین جهان

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

شب کاروان‌ها زین جهان

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

ای آفتاب آن جهان

در ذره‌ای چونی نهان

وی پادشاه شه نشان

در پاسبانی می‌روی

ای بس طلسمات عجب

بستی برون از روز و شب

تا چشم پندارد که تو

اندر مکانی می‌روی

ای لطف غیبی چند تو

شکل بهاری می‌شوی

وی عدل مطلق چند تو

اندر خزانی می‌روی

آخر برون آ زین صور

چادر برون افکن ز سر

تا چند در رنگ بشر

در گله بانی می‌روی

ای ظاهر و پنهان چو جان

وی چاکر و سلطان چو جان

کی بینمت پنهان چو جان

در بی‌زبانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

شب کاروان‌ها زین جهان

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

بی‌همره جسم و عرض

بی‌دام و دانه و بی‌غرض

از تلخکامی می‌رهی

در کامرانی می‌روی

نی همچو عقل دانه چین

نی همچو نفس پر ز کین

نی روح حیوان زمین

تو جان جانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای چون فلک دربافته

‌ای همچو مه درتافته

از ره نشانی یافته

در بی‌نشانی می‌روی

ای غرقه سودای او

ای بیخود از صهبای او

از مدرسه اسمای او

اندر معانی می‌روی

ای خوی تو چون آب جو

داده زمین را رنگ و بو

تا کس نپندارد که تو

بی‌ارمغانی می‌روی

کو سایه منصور حق

تا فاش فرماید سبق

کز مستعینی می‌رهی

در مستعانی می‌روی

شب کاروان‌ها زین جهان

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای آفتاب آن جهان

در ذره‌ای چونی نهان

وی پادشاه شه نشان

در پاسبانی می‌روی

ای بس طلسمات عجب

بستی برون از روز و شب

تا چشم پندارد که تو

اندر مکانی می‌روی

ای لطف غیبی چند تو

شکل بهاری می‌شوی

وی عدل مطلق چند تو

اندر خزانی می‌روی

آخر برون آ زین صور

چادر برون افکن ز سر

تا چند در رنگ بشر

در گله بانی می‌روی

ای ظاهر و پنهان چو جان

وی چاکر و سلطان چو جان

کی بینمت پنهان چو جان

در بی‌زبانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

ای آن که بر اسب بقا

از دیر فانی می‌روی

دانا و بینای رهی

آن سو که دانی می‌روی

شب کاروان‌ها زین جهان

بر می‌رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود

صد کاروانی می‌روی

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

همه را از تو چو خاشاک بر آن آب براند

که همه شیوه می را دل خمار بداند

کف او خار نشاند کف او گل شکفاند

همه گل‌های نهانی ز دل خار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

تو به هر روز به تدریج یکی چیز بدانی

تو برو چاکر او شو که به یک بار بداند

چو اسیری به گه حکم به اقرار و گواهی

تن صوفی به گواهی دل اقرار بداند

کف او خار نشاند کف او گل شکفاند

همه گل‌های نهانی ز دل خار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف

گرد جهان از گزاف

زین رمه پُر ز لاف

هیچ تو دیدی وفا ؟

روز دو سه‌ ای زحیر

گِردِ جهان گشته گیر

همچو سگانْ مرده‌گیر

گُرْسِنِه و بی‌نوا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

مرده‌دل و مرده‌جو

چون پسرِ مرده‌شو

از کفنِ مرده‌ایست

در تنِ تو آن قبا

زنده ندیدی که تا

مرده نماید تو را

چند کِشی در کنار

صورتِ گرمابه را ؟

دامنِ تو پرسفال

پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی

که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن

من چه کنم بخش کن

من به سما می‌روم

نیست زر آن جا روا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

جغد نه‌ای بلبلی

از چه در این منزلی ؟

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف

گرد جهان از گزاف

زین رمه پُر ز لاف

هیچ تو دیدی وفا ؟

روز دو سه‌ ای زحیر

گِردِ جهان گشته گیر

همچو سگانْ مرده‌گیر

گُرْسِنِه و بی‌نوا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

مرده‌دل و مرده‌جو

چون پسرِ مرده‌شو

از کفنِ مرده‌ایست

در تنِ تو آن قبا

زنده ندیدی که تا

مرده نماید تو را

چند کِشی در کنار

صورتِ گرمابه را ؟

دامنِ تو پرسفال

پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی

که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن

من چه کنم بخش کن

من به سما می‌روم

نیست زر آن جا روا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

جغد نه‌ای بلبلی

از چه در این منزلی ؟

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف

گرد جهان از گزاف

زین رمه پُر ز لاف

هیچ تو دیدی وفا ؟

روز دو سه‌ ای زحیر

گِردِ جهان گشته گیر

همچو سگانْ مرده‌گیر

گُرْسِنِه و بی‌نوا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

مرده‌دل و مرده‌جو

چون پسرِ مرده‌شو

از کفنِ مرده‌ایست

در تنِ تو آن قبا

زنده ندیدی که تا

مرده نماید تو را

چند کِشی در کنار

صورتِ گرمابه را ؟

دامنِ تو پرسفال

پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی

که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن

من چه کنم بخش کن

من به سما می‌روم

نیست زر آن جا روا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

جغد نه‌ای بلبلی

از چه در این منزلی ؟

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

«هله نومید نباشی که تو را یار براند...»

این قطعه با حال‌وهوایی آرام، عرفانی و احساسی تولید شده تا تجربه‌ای شنیدنی از شعر مولانا و ادبیات فارسی برای مخاطب بسازد.

شعر: مولانا

تولید و آماده‌سازی صوت: دیوان خیال

زبان: فارسی

سبک: شعر فارسی، دکلمه، موسیقی ادبی

قطعات صوتی دیوان خیال توسط تیم دیوان خیال و با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تولید و آماده‌سازی شده‌اند.

از گلشن یار آمدم

در چشم مست من نگر

کز کوی خمار آمدم

سرمایه مستی منم

هم دایه هستی منم

بالا منم پستی منم

چون چرخ دوار آمدم

آنم کز آغاز آمدم

با روح دمساز آمدم

برگشتم و بازآمدم

بر نقطه پرگار آمدم

بر نقطه پرگار آمدم

گفتم بیا شاد آمدی

دادم بده داد آمدی

گفتا بدید و داد من

کز بهر این کار آمدم

هم من مه و مهتاب تو

هم گلشن و هم آب تو

چندین ره از اشتاب تو

بی‌کفش و دستار آمدم

بی‌کفش و دستار آمدم

فرخنده نامی ای پسر

گرچه که خامی ای پسر

تلخی مکن زیرا که من

از لطف بسیار آمدم

خندان درآ تلخی بکش

شاباش ای تلخی خوش

گل‌ها دهم گرچه که من

اول همه خار آمدم

اول همه خار آمدم

گل سر برون کرد از درج

کالصبر مفتاح الفرج

هر شاخ گوید لاحرج

کز صبر دربار آمدم

کز صبر دربار آمدم

آمد خیال خوش که من

از گلشن یار آمدم

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

هیچ کسی سیر شد

ای پسر از جان خویش

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

تشنه و مستسقیم

مرگ و حیاتم ز آب

دور بگردان که من

بنده دوران تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

پیش کشی می‌کنی

پیش خودم کش تمام

تا که برآرد سرم

سر ز گریبان تو

گرچه دو دستم بخست

دست من آن تو است

دست چه کار آیدم

بی‌دم و دستان تو

عشق تو گفت ای کیا

در حرم ما بیا

تا نکند هیچ دزد

قصد حرمدان تو

گفتم ای ذوالقدم

حلقه این در شدم

تا که نرنجد ز من

خاطر دربان تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

گفت که هم بر دری

واقف و هم در بری

خارج و داخل تویی

هر دو وطن آن تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

سیر نیم سیر نی

از لب خندان تو

ای که هزار آفرین

بر لب و دندان تو

جان منی چون یکی است

جان من و جان تو

خامش و دیگر مخوان

بس بود این نزل و خوان

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

تا به ابد روم و ترک

برخورد از خوان تو

جان من و جان تو

جان منی چون یکی است

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

همه را از تو چو خاشاک بر آن آب براند

که همه شیوه می را دل خمار بداند

کف او خار نشاند کف او گل شکفاند

همه گل‌های نهانی ز دل خار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

تو به هر روز به تدریج یکی چیز بدانی

تو برو چاکر او شو که به یک بار بداند

چو اسیری به گه حکم به اقرار و گواهی

تن صوفی به گواهی دل اقرار بداند

کف او خار نشاند کف او گل شکفاند

همه گل‌های نهانی ز دل خار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

چند بکردی طواف

گرد جهان از گزاف

زین رمه پُر ز لاف

هیچ تو دیدی وفا ؟

روز دو سه‌ ای زحیر

گِردِ جهان گشته گیر

همچو سگانْ مرده‌گیر

گُرْسِنِه و بی‌نوا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

مرده‌دل و مرده‌جو

چون پسرِ مرده‌شو

از کفنِ مرده‌ایست

در تنِ تو آن قبا

زنده ندیدی که تا

مرده نماید تو را

چند کِشی در کنار

صورتِ گرمابه را ؟

دامنِ تو پرسفال

پیش تو آن زر و مال

باورم آنگه کنی

که اجل آرد فنا

گویی که زر کهن

من چه کنم بخش کن

من به سما می‌روم

نیست زر آن جا روا

چند گریزی ز ما ؟

چند روی جا به جا ؟

جان تو در دست ماست

همچو گلوی عصا

جغد نه‌ای بلبلی

از چه در این منزلی ؟

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

باغ و چمن را چه شد

سبزه و سرو و صبا

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

سوره یاسین بسی

خواندم از عشق و ذوق

زان که مرا خوانده بود

سوره یاسین من

عقل همه عاقلان

خیره شود چون رسد

لیلی و مجنون من

ویسه و رامین من

در حسد افتاده‌ایم

دل به جفا داده‌ایم

جنگ که می‌افکند

یار سخن‌چین من

او نگذارد که خلق

صلح کنند و وفا

تازه کند دم به دم

کین تو و کین من

گوید کای عاشقان

رحم میارید هیچ

در کُشِشِ همدگر

از پی آیین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

یا رب و آمین بسی

کردم و جستم امان

آه که می‌نشنود

یارب و آمین من

گوید تو کار خویش

می‌کن و من کار خویش

این بُده‌ست از ازل

یاسه پیشین من

کار من آن کِت زنم

کار تو افغان گری

عید منم طبل تو

سخره تکوین من

بنده این زاریم

عاشق بیماریم

کاو نرود آن زمان

از سر بالین من

راست رود سوی شه

جان و دلم همچو رخ

گرچه کند کژروی

طبع چو فرزین من

درگذر از تنگ من

ای من من ننگ من

دیده شدی آن من

گر نبدی این من

بس کن ای شهسوار

کز حجب گفت تو

نقدِ عجب می‌برد

دزد ز خرجین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

جان و دل و دین من

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

سوره یاسین بسی

خواندم از عشق و ذوق

زان که مرا خوانده بود

سوره یاسین من

عقل همه عاقلان

خیره شود چون رسد

لیلی و مجنون من

ویسه و رامین من

در حسد افتاده‌ایم

دل به جفا داده‌ایم

جنگ که می‌افکند

یار سخن‌چین من

او نگذارد که خلق

صلح کنند و وفا

تازه کند دم به دم

کین تو و کین من

گوید کای عاشقان

رحم میارید هیچ

در کُشِشِ همدگر

از پی آیین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

یا رب و آمین بسی

کردم و جستم امان

آه که می‌نشنود

یارب و آمین من

گوید تو کار خویش

می‌کن و من کار خویش

این بُده‌ست از ازل

یاسه پیشین من

کار من آن کِت زنم

کار تو افغان گری

عید منم طبل تو

سخره تکوین من

بنده این زاریم

عاشق بیماریم

کاو نرود آن زمان

از سر بالین من

راست رود سوی شه

جان و دلم همچو رخ

گرچه کند کژروی

طبع چو فرزین من

درگذر از تنگ من

ای من من ننگ من

دیده شدی آن من

گر نبدی این من

بس کن ای شهسوار

کز حجب گفت تو

نقدِ عجب می‌برد

دزد ز خرجین من

باز برآمد ز کوه

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

باز برآمد ز کوه

جان و دل و دین من

خسرو شیرین من

باز مرا یاد کرد

جان و دل و دین من

جان و دل و دین من

جان و دل و دین من

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که کشد گوش مرا یارانه

از چنین صف نعالم سوی پیشانه برد

نعل آنست که بوسه گه او خاک بود

لعل آنست که سوی می و پیمانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم

پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد

شاخ شاخست دل از رنگ سر زلف خوشش

تا چرا بند چنان موی سر شانه برد

جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم

پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که کشد گوش مرا یارانه

از چنین صف نعالم سوی پیشانه برد

نعل آنست که بوسه گه او خاک بود

لعل آنست که سوی می و پیمانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم

پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد

شاخ شاخست دل از رنگ سر زلف خوشش

تا چرا بند چنان موی سر شانه برد

جان سپاریم بدان باده جان دست نهیم

پیشتر زانک خردمان سوی افسانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

هست مستی که مرا جانب میخانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

جانب ساقی گلچهره دردانه برد

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم

وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته

از تو کجا گریزم

ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو

وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته

جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

جان نیز گشت خسته

از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم

از دل نه‌ای گسسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم

وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته

از تو کجا گریزم

ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو

وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته

جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

جان نیز گشت خسته

از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم

از دل نه‌ای گسسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

از تو کجا گریزم

ای نور هر دو دیده بی‌تو چگونه بینم

وی گردنم ببسته از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

ای توبه‌ام شکسته

از تو کجا گریزم

ای شش جهت ز نورت چون آینه‌ست شش رو

وی روی تو خجسته از تو کجا گریزم

دل بود از تو خسته جان بود از تو رسته

جان نیز گشت خسته از تو کجا گریزم

جان نیز گشت خسته

از تو کجا گریزم

گر بندم این بصر را ور بسکلم نظر را

از دل نه‌ای گسسته از تو کجا گریزم

از دل نه‌ای گسسته

از تو کجا گریزم

ای در دلم نشسته

از تو کجا گریزم

اجرای کامل را در یوتیوب ببینید:

https://youtu.be/yxV5Sh7iXHg

نسخه صوتی اسپاتیفای:

https://open.spotify.com/album/24oGY2mFE9j9wn4EI0xVgE

نسخه صوتی اپل موزیک:

https://music.apple.com/us/album/khial-e-amadanat-version-1-single/6790124010

کانال تلگرام:

https://t.me/divane_khial

و همچنین برای دسترسی به صدها اجرای کامل میتونید اپلیکیشن اختصاصی دیوان خیال رو نصب کنید. برای دریافت اطلاعات نصب در تلگرام ما در ارتباط باشید

متن کامل شعر:

خیال آمدنت دیشبم به سر می زد

نیامدی که ببینی دلم چه پر می زد

به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت

خیال روی تو نقشی به چشم تر می زد

شراب لعل تو می دیدم و دلم می خواست

هزار وسوسه ام چنگ در جگر می زد

زهی امید که کامی از آن دهان می جست

زهی خیال که دستی در آن کمر می زد

دریچه ای به تماشای باغ وا می شد

دلم چو مرغ گرفتار بال و پر می زد

تمام شب به خیال تو رفت و ، می دیدم

که پشت پرده ی اشکم سپیده سر می زد

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

آمد بتی بی‌رنگ و بو

دستم معطل شد بدو

استاد دیگر را بجو

بهر دکان بتگری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

آمد بتی بی‌رنگ و بو

دستم معطل شد بدو

استاد دیگر را بجو

بهر دکان بتگری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

آمد بتی بی‌رنگ و بو

دستم معطل شد بدو

استاد دیگر را بجو

بهر دکان بتگری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

دکان ز خود پرداختم

انگازها انداختم

قدر جنون بشناختم

ز اندیشه‌ها گشتم بری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

گر صورتی آید به دل

گویم برون رو ای مضل

ترکیب او ویران کنم

گر او نماید لمتری

بت‌ها تراشیدم بسی

بهر فریب هر کسی

مست خلیلم من کنون

سیر آمدم از آزری

کی درخور لیلی بود

آن کس کز او مجنون شود

پای علم آن کس بود

کو راست جانی آن سری

من پیش از این می‌خواستم

گفتار خود را مشتری

و اکنون همی‌خواهم ز تو

کز گفت خویشم واخری

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي كه: مي بوسم تو را،گفتم تمنا مي كنم

گفتي كه: گر بيند كسي؟ ،گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

گفتي: ز بخت بد اگر، ناگه رقيب آيد ز در؟

گفتم كه: با افسونگري او را ز سر وا مي كنم

گفتي كه: تلخي هاي من، گر ناگوار افتد ترا؟

گفتم كه: با نوش لبم، آنرا گوارا مي كنم

گفتي: چه مي بيني بگو، در چشم چون آئينه ام؟

گفتم كه: من خود را در او، عريان تماشا مي كنم

گفتم تمنا مي كنم

گفتم كه: حاشا مي كنم

من باتو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتي كه: از بي طاقتي، دل قصد يغما مي كند

گفتم كه: با يغماگران، باري مدارا مي كنم

گفتي كه: پيوند تو را، با نقد هستي مي خرم

گفتم كه: ارزان تر از اين، من با تو سودا مي كنم

من با تو سودا می کنم

من باتو سودا می کنم

گفتي: اگر از كوي خود، تو را گويم برو؟

گفتم كه: صد سال دگر، امروز و فردا مي كنم

اگر از پاي خود، زنجير عشقت وا كنم

گفتم: ز تو ديوانه تر، داني كه پيدا مي كنم

گفتم تمنا می کنم

گفتم که حاشا می کنم

من با تو سودا می کنم

تو را تماشا می کنم

گفتی که می بوسم تو را

گفتم تمنا می کنم

به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو

داد باغ و دم مرغان به دها داب حیات

آن زمانی که در آییم به بستان من و تو

اختران فلک آیند به نظاره ما

مح خود را به نماییم به دیشان من و تو

من و تو بی من و تو جمع شبیم از سر زوخ

خوش و فارز خرافات پریشان من و تو

تو تو تیان فلکی جمله شکر خارشا من

در مقامی که بخندیم به دانسان من و تو

این نجا بتر که من و تو به یکی کن

این نجا هم در این دن به

به یکی نقش بر این خاک و برام نقش دگر

در بهشت عبدی و شکرستان من و تو

موسیقی

موسیقی

سرو خرامان منی، ای رونق بستان من

چون می‌روی بی‌من مرو، ای جان جان بی‌تن مرو

وز چشم من بیرون مشو، ای شعله تابان من

هفت آسمان را بردرم، وز هفت دریا بگذرم

چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم، شد کفر و ایمان چاکرم

ای دیدن تو دین من، وی روی تو ایمان من

دزدیده چون جان می‌روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی، ای رونق بستان من

ای دیدن تو دین من

وی روی تو ایمان من

بی‌پا و سر کردی مرا، بی‌خواب و خور کردی مرا

سرمست و خندان اندرآ، ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم، وز خویشتن پنهان شدم

ای هست تو پنهان‌شده در هستی پنهان من

گل جامه‌در از دست تو، ای چشم نرگس مست تو

ای شاخ‌ها آبست تو، ای باغ بی‌پایان من

بی‌پا و سر کردی مرا

بی‌خواب و خور کردی مرا

سرمست و خندان اندرآ

ای یوسف کنعان من

ای باغ بی‌پایان من

ای باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می‌کشی، یک دم به باغم می‌کشی

پیش چراغم می‌کشی تا وا شود چشمان من

ای جان پیش از جان‌ها، وی کان پیش از کان‌ها

ای آن پیش از آن‌ها، ای آن من، ای آن من

منزلگه ما خاک نی، گر تن بریزد باک نی

اندیشه‌ام افلاک نی، ای وصل تو کیوان من

ای جان پیش از جان‌ها

وی کان پیش از کان‌ها

ای آن پیش از آن‌ها

ای آن من، ای آن من

ای آن من...

ای آن من...

مر اهل کشتی را لحد، در بحر باشد تا ابد

در آب حیوان مرگ کو، ای بحر من عمان من

ای بوی تو در آه من، وی آه تو همراه من

بر بوی شاهنشاه من شد رنگ و بو حیران من

جانم چو ذره در هوا، چون شد ز هر ثقلی جدا

بی‌تو چرا باشد چرا، ای اصل چار ارکان من

ای شه صلاح‌الدین من، ره‌دان من، ره‌بین من

ای فارغ از تمکین من، ای برتر از امکان من

دزدیده چون جان می‌روی اندر میان جان من

سرو خرامان منی، ای رونق بستان من

ای جان پیش از جان‌ها

وی کان پیش از کان‌ها

ای آن پیش از آن‌ها

ای باغ بی پایان من